Home Letersi Mbi metropolet e mëdha

Mbi metropolet e mëdha

Moikom_ZeqoCikël poetik nga Miokom Zeqo

Zogjtë sozie

Ç’janë këta zogj me sandale floriri,

Që shfaqen befas mbi semaforë trafiku,

Mbështjellë me dritë dhe kukurizma hiri,

Mërguar nga mistika e një romantiku?

 

Ç’janë këto zogj me sandale argjenti,

Që s’i njohin as mitet, as arti i piktorëve?

Që s’i di as toka, as qielli, as deti,

As kibernetika e ordinatorëve?

 

Ç’janë këta zogj me sandale bronzi?

Imazhe vetmie nga Gjyqi i Mbramë?

Ç’i solli tek unë? Mes valle kaosi?

Shpejtësia e dritës i ka diagramë?

 

Ç’janë këta zogj, as të Parajsës, as Ferrit,

Mes substancës dhe shpirtit pezull në zgrib?

Soziet e mia? Klonime të emrit?

Shembëlltyra në një tjetër Atlantidë?

 

Hani i botës së çudirave

Shpura alienësh nisin florudhat

E njerëzimi nuk e njeh vetveten.

Në terr Fati ka zbathur këpucët,

Fshehtas vjen të na vjedhi Jetën!

 

O, grataçielat e larta betonojnë dhe Hënën,

Epoka e robotëve në humbëtira kohore,

Dhe parqet me statuja idiote më çmëndin –

Rezervate mërzie dhe trullosje!

 

Trena në ndalesa infarkti në yrt,

Një shi metaforash bëhet flur.

Në haxhillëkun e shpirtit vit për vit

Guri i Qabesë më bëhet skulpturë!

 

Demonët e vjeshtës shaloj për të mbritur

Tek mbretëria e përrallës nëpër natë.

Tek Hani i shkallmuar i Botës së Çudirave

Liza plakaruqe më servir verë të thartë.

 

Fabul urbane

Boshllëk dhe pasione, vetmi dhe andralla,

Gjallon veç ankthi i krijimit në shpirt,

Sa fjalë rebele m’i ka dëbuar sintaksa,

M’i ka koruptuar morfologji e dyshimtë!

 

Cinizmi i vrazhdë, mosbesimet e egra,

Përleshen në lojën e paradoksit të hapur.

Flegra kanalesh të ujërave të zeza

S’nuhasin më dete ekologjikë të pastër!

 

Tani dhe semaforët sikur venë helmeta,

Përplasje makinash e përgjakin sheshin.

Dikur edhe mëngët m’ushtonin si trumpeta

Dhe nga xhepat veç zambakë më delnin!

 

Udhëkryqet po vërtiten, gati si helikë,

Befas për të marrë shpejtësi plot vrull.

Klyshët e hijeve pa zë ulërijnë

Nën sisët e llambave të neonëve në rrugë.

 

Komploti

Në bibliotekat e mëdha Mefistofeli u fut

Të ringjallë dituri rreziku të sekretit.

Në sheshe ca engjej stenografojnë me ngulç

Përçatjet e lypsave të planetit.

 

Mefistofeli në ag fluturon mbi glob –

Princi i Errësirës dhe i mjeshtrave!

Mua më arrin papritur, më tmerron,

Me tërsëllima karnavali i eshtrave.

 

Një “lingua causa” në mugëtirën verbim

Ikën dhe zhduket, prangosur në mjegulla.

Pse befas më përflaket i tërë trupi im

I një race kozmike me kometat?

 

Projektin e Gjenezës kush po e prish?

Kush i dha liri triumfit të vrasjes?

Tani Eva rrit një mbretëri gjarpërinjsh

Ndaj Jahovait, – komplotin hakmarrës!

 

Prokusti

Rini e humbur, – tek ty s’kthehem prap!

I pafuqishëm djersitem në rropatje ecjesh.

Rri dhe shikoj në dritare jashtë

Lëkura të shkulura mëngjesesh!

 

Në studion e librave tymon një kllapi

Dhe gnostika e motiveve endet,

Fusha e shahut,- katrorët bardhë e zi

Si goja ku kanë humbur dhëmbët.

 

Në orbita yjesh humbet malli im

E ndjesitë mpiksen si ndryshku i shpatës.

Një Prokust i pashpirt shkurton papushim

Gjymtyrët e mia të imagjinatës!

 

Hyu i panjohur

Spektakli i krizantemave u prish,

Pranverat s’arrijnë tek magjia e gjelbër.

Ky ajër dhe ky mal janë shpirt edhe mish

I një Hyu të Panjohur pa emër.

 

Më ka sfilitur dhe molepsur Arti,

Estetika e lirisë kaq kohë e munguar!

Përplaset nata e dehur si Khajami

Me broken e thyer të Hënës në duar.

 

Vetë Krishti nuk mundet Apokalipsin ta shpallë,

Parabolat e tij janë harruar qyshkur.

E di: vdekja ime është pëlhura e bardhë

E filmit të djegur të mijëvjeçareve në mur!

 

Penelopa e shiut

Një trumcak vetëvritet për një mit të ri

Në mëngjeset shterpë plot pluhura.

Me fizarmonikën e dhëmbëve të mi

Muzika buzëqeshjesh shpërndaj, -overtura!

 

Tek njerëzit nuk zbres nga ashensori i yllit,

Çdo turmë pelegrinësh e kam grishur tok!

Flokët-meridiane të trurit, më ndrisin

Të magjepsura në ajrin me smog!

 

Gjykoj plot dyshime për esencën e jetës,

I thumbuar nga çdo germë si grerë!

Penelopa e shiut në avlëmentin e vjeshtës

Diellin Odise e ka harruar përherë!

 

Fiq deti plot shpirtra

Lëviz gjeli i teneqes mbi çati si Fati,

Si roletë kazinoje me delire paraje.

Unë e ngjall një kalë diamanti,

A një luan kuarci në shkretëtirat abstrakte.

 

Libri i shpellave pa asnjë dorëshkrim,

Kripa e praron me shkëlqimin e egër.

Do të ik, do të ik prej zërit tim

Si refugjati prej atdheut të vjetër.

 

Fiq deti viganë të mbushur me shpirtra,

I presin stuhitë, të veshur me pancirë!

Dhe përrejtë lëvizin si filmat

Në kinemanë e braktisur të fëminisë.

 

Në akrokeraune

Në Akrokeraune – e miteve shtjellë

Vërtitet ngadalë dhe në Jon u gremis

Mbase një sy Polifemi do ta mbjell,

Ta rris Pemën Kozmike prej sysh!

 

Po buzët e mia s’thonë dot asnjë këngë

Dhe shoh i sfilitur gurët mosfolës.

Në gjeologjinë e muzgut arkivohen retë –

Skeletë dinosaurësh të mbramë të botës.

 

S’fërgullon mbi çati koha me flatër,

U rrëzua suvaja e murit të dhomës

Si pasqyra nga duart e nuses së plakur –

Mos ta shohë fytyrën e fillimit të moshës!

 

Palloj fosfori

Nën tavanin e qiellit engjejt kthehen në ëndrra,

Kërmilli u mbyll në guackë i sigurt.

Si vallë me celular t’i telefonoj vetë shekujve

Si femrave të bukura që i desha dikur?

 

Nga na u fut ky Çernobil befas në kafkat?

Metafora përpëlitet e paralizuar krejt

Kur netët rrëzohen, ngrihen kukuvajkat

E diturisë time universale, të fshehtë.

 

Kush flet për poezinë në media e aula?

Ç’poet i vërtetë mirënjohjen e mori?

Në miniatura unë shoh e studioj molekulat,

Që ndritin e lëvizin si pallonj fosfori!

 

FSHATI I JONIT

Fshati i Jonit në erë plot ilqe dhe dushqe

Kacaviret dhe pret mos avullojë krejt deti.

Zogjtë hukatin me frymë hyjnish të padukshme,

Jashtë dritares sajojnë video-clipe misteri.

 

Gaforet e bregut enden në rërë.

O hyu Redon nga thellësitë pse s’shfaqesh?

Qershitë dhe shegët befas ndizen në terr

Prej fenerndezësve të përrallës.

 

Një dallëndyshe çuket brenda kishës afresket.

Mos vallë këtu ka pikturuar Onufri?

Shoh në bodrum një shishe vere të vjetër,

Mbase fsheh një etyd mozartian që humbi.

 

ALKIMIA E RE

Malet e Himarës si një epos në gur

E përshëndesin Noen me dy krahë pëllumbi

Dora ime është si e mbretit Artur,

Por shpata në shkëmb nuk është asgjëkundi!

 

Tufa e dhive mes portokajve zbardh,

Vetë Hëna nga brirët e cjepve u çorr,

Po zogjtë e vegjël të sigurtë sipër janë

Në fortifikatat e reve në qiellin hyjnor!

 

Qiparizat përkulen si murgj bizantinë,

Xinxifet lëkunden mes kuarcesh plot kripë.

Do ta shpik, do ta shpik një alkimi të re

Në labikun e shirave të jugut magjik!

 

KAM VEç DETIN

Çdo të bëhet nesër? Askush nuk e thotë!

Dhe kanceri metastazat si përherë i mpleks

Pleqëria – banesë moshe e kotë,

S’ka nevojë ta ndërtosh, ta vesh në hipotekë!

 

Prej ëndërre është dhe kështjella e Artit.

Në vend të portës kam një plagë: Trokit!

Tek balli më godet mohimi i Ekleziastit:

“Hiçi në hiç prej hiçit veç hiç!”

 

Zgjohem dhe shkruaj – i pandalshmi rit!

“Cogito ergo sum” është një përrallë!

Këmishën magjike me gjakun e Krishtit

Kam veç detin sa herë futem dhe s’dal!

 

 

 

ADMIRALI PREJ FLAKE

 

Një admiral prej flake vetëtimë

Mbi det të mistershme u shtang.

E vjen të nuhasë lulet e shpirtit tim

Hunda e një avioni kryeengjëll lart.

 

Ëndërrat i kemi në lukthin e grykës

E asfiksohemi ngadalë -me shpejtësi.

Satanai – mjeshtër kapriçoz i grafikës

Botën dhe gjithçka i bën bardhë e zi.

 

Imazhet shqyhen e grisen në rebesh –

Tatuazhe fatale që i mbart vetë shekulli.

Me frymën time çdo qenie do ta vesh

Me kostume skafandri prej qelqi.

 

 

RRUFETË

Si afreskat e Pompeut lulëkuqet në vise,

Deti rri pezull – gjumë luani ajror,

Ca vajza të bukura me hire intime

Puthin shekujt, – i bëjnë ata dashnorë!

 

Koha majmet duke ngrënë hapësirat,

Si zemra jashtë trupit tani pulson fanari.

Shqiponjat e detit arratisen plot klithma,

Shpellat vishen me myshk si me petka meshtari.

 

Si t’i mërgoj kafshët e mia yjore

Në qiej metafizikë a matematikë?

Këto rrufe vërtiten me ankth në bregore,

Për idetë e mia janë filigram antik.

 

KATRAHURA

Këto lulekuqe magnetizojnë vetë erën

Në skajet e përfytyrimit përmbi gur.

Miljona pika vese janë kudo si vezë

Të një Djalli estet në miniaturë.

 

Metafizikat shprishen në agun e zi

E idetë kanë lëvozhga akulli.

Njerëz me sy qelqi, s’keni ndjeshmëri,

Aty ku lindin drurë me botanikë metali!

 

Katrahura e egër mbi enigmat zukat

E avujt lëvizin si fantazma të yllit.

Ji i guximshëm ashtu si një Sokrat

Me heshtën kërdisjellëse të Akilit!

 

SIZIFI I GURËZUAR

Ç’jehonë sekrete më ngjall dhe më grish?

Ç’grifon i metaforave më këlthet?

Çdo emër është një motor fantazish,

Që më ve në lëvizje idetë!

 

E fjalët e brishta i prarova pa ar

Në shkretëtirat e Hiçit dhe Humbjes kudo.

A s’bllokova për pesë mijëvjeçarë

Kaq mbretëri, kryqëzata tek fjala “jo”?

 

Shpirti im po më vdes tani në çdo germë

Dhe Zarathustra i Niçes ka vdekur i gjori!

Dhe gjej mes kacafytje debatesh në erë

Sizifin e gurëzuar në një shpat Tomori!

 

MUNGESA

Ajo që është fatale nuk shihet me sy,

Prej maske karnavali është çdo imazh.

Akrepi i vogël lëviz me saktësi,

Duke e bërë mat akrepin e madh!

 

Ku shkoi poetika? Utopia na vret!

Kudo na sulmojnë viruse kanibale!

Apostujt peshkatarë tani në internet

Kapin veç peshq informativë, virtualë!

 

Rrjetat e Historisë i çliroj në çdo nyje

Me paturpësinë rebele të horit!

Te dhomat e ideve mishi im s’do të hyjë

Dhe rri në shurdhëri si mungesa e Zotit!

 

KAPELJA E DORDOLECIT

Zogj që s’më gjetët para lindjes time,

Flutura të kalbura në laboratore flladesh,

Ligjet më të mëdha të botës padyshim

Janë germat mbi monedha e kartmonedha bankash.

 

Stralli kërcet mbi reshpe dhe pllaja

Dhe bëhet mjegull era e kaltër.

Ëndërrat i vesh si këpucë të arta

Për miliona Hirushet e vdekura këmbëzbathur.

 

Trenat ikin drejt stacionit”Askund”,

Në të gjitha pikat gjeografia lëviz,

Marr kapelen e shqyer të dordolecit në fushë

Për rolin tim në teatrin beketian të Vetmisë!

 

MBI METROPOLET E MËDHA

 Mbi metropolet e mëdha kërleshet Tmerri,

Kallinjtë e Historisë Misteri i shkoq.

Dhe klonohet vetë truri i Homerit

Te detet, kopështet plot orkide dhe zogj!

 

Ballë meje rri Hiçi me kthetër

E rrokulliset Gjëma e Botës.

O, Pritja e Thinjur i bën fresk vehtes

Në ventilatorin e akrepave të orës!

 

Njerëzit mbajnë emrat si etiketa marketi

E petalja vyshket prej mardhjes.

Nga këpucët shkund kokrrat e rërës –

Shenja pikësimi për shkrimet e së Ardhmes!

 

VEGIMI I PELIKANIT

 

E pres në vegim një pelikan vigan

Në ujërat jonike të amëshimit prore

Dhe rri krejt i vetëm – realitet brutal,

Brenda ëndërrave të dikurshme flurore.

 

Kaktusë të lashtë me gjemba mitike,

Agavie që vdisni në mëngjeset e trishtë,

Pse rutina e ditëve është kaq e përsëritshme

Si filmat e programuar verbërisht?

 

Dhe Hëna në lëvizje bën mitologjinë

E endacakëve të vjetër të botës.

I ringjallin Foshnjat e Shenjta sërish

300 mijë magët – mbretërit kalorës!

 

 

ARTIKULIMI

 

Inflacioni i bursave si klepsidra e rërës

Dhe artet janë plot jashtëqitje dekadence!

Veç Njeriu është ligji i rëndesës

Për engjëjt e indiferencave të epërme!

 

Pafuqia e jetës, maratona e turpit,

Janë fshehur gjenitë si moluske fosile.

Veç orgazma e seksit e kthen mishin e trupit

Në inkandeshencë blu, mistike.

 

Tempuj madhështorë në gracka tërmetesh,

Pasiguria lëviz përreth në shkëmbenj.

Jehonat e të vdekurve në shekuj

Artikulojnë gjithë fjalët që ju them!

 

CENTAURI I RI

Ja humnera tek Bjeshkët e Namuna!

E shndroj në kinema me tri dimensione.

Elektriciteti vë në shitje ankandesh

Garderoba muzgu përrallore.

 

Në ca algjebra enigmash kam ngecur

Dhe ndjej ulërimat e egra të kobit.

Gozhdë yjesh ngul në mballoma këpucësh

Si ca stigmata hyjnore të kozmosit.

 

Me dendësi nocionesh e lëvizje fluksi

Misteri i së nesërmes po rimerr fuqi.

O, në këtë ngjizje të detit dhe muzgut

Shoh se si lind Centauri i Ri.

 

PËRJETËSIA SË PRAPTHI

 

Si mundet vallë që edhe zgjuar të flemë?

E na thermohen kauzat, përpjekjet.

Etër të braktisur si horoskope të rremë,

Ankthi i etur na i shteroi ecjet!

 

TV-të e planetit, kibernetika e krimeve

E bëjnë kaq virtuale dhe fantazmë epokën!

Na kërcënon, na tmerron plogështia e ditëve

Si pushtimet barbare Konstandinopojën!

 

Nën tokë bashkë me ne lëviz edhe varri

E jemi preha në kohë e në shqotë.

Përjetësia është një kërcim sëprapthi

I vetë vdekjes banale dhe të kotë!

 

 

NË PARQET E KOZMOSIT

 

Ju të pashpresë, të përshitur nga shkrumbi,

Që ende rezistoni tek vorbulla e fundit,

Veç me qeniet tuaja s’do të mund t’i mbushni

Humnerat e thella të Absurdit!

 

Kjo stuhi është personazh i rrallë

Nga librat e mëdhenj të Jonatan Swiftit.

Trupi im i rënduar prej plumbi bëhet ar

Nga muzgu – reaksion alkimisti.

 

Ethet i kam me temperatura Ferri,

Hiçi me pezhishka e thurr një projekt,

Ashti im do të derdhet në kallep monumenti

Për parqet memoriale të kozmosit vetë!

 

 

YLBER NË ARKIVOL

 

E gjeta një guackë – sahat argjenti,

Pa akrepa, pa numura, – por koha s’mungon!

Agimi është tors vigan prej qielli

Plot zemra Bukuroshesh të Fjetura në morg.

 

Ku ecën Milosao i pranguar përjetë

Nga hija prej Dielli dhe prej vdekjeje?

Çdo fotografi e vehtes jep dy identitete

E ndjejmë në fytyrë yllësitë prej mjekre!

 

O lulet e fëminisë praruar nga vesa

I copëtoi me kthetra një grifon.

Dhe emrin tim do ta mbyllë kujtesa

Si një ylber në arkivol!

 

 

 

SHNDRIMI

 

Dridhen dhe pulsojnë lulet e prillit,

Një kometë xixëllonjash qitrot përflaku!

Ilustroj vetë Biblën dhe librat e Shekspirit

Me akuarele shiu dhe gjaku.

 

Shpirti i De Radës është kjo laureshë.

Kozmosi plot yje mbi det hodhi rrjetën

Unë vetë tani po shndrohem në vjeshtë

Si dikur Zeusi në mjellmë për Ledën!

 

 

KOHA

 

Rrjedh dhe ikën koha tek lavomani me vrimë,

Katarsin s’e ka asnjë apokalips.

Tërë prostitutat e botës i shpall me nderim

Virgjëresha në një jetë të dytë!

 

Ç’marathonomak theu këmbën në shteg?

Ç’pishtar u shua në mjegulla honi?

Vithet e kuajve kanë mbetur në afresk

Si mobilje antike në një dhomë perandori.

 

 

DELFINI MADHËSHTOR

 

Stuhia përgjaket – thertore muzgjesh,

Ç’Atlantidë do të shfaqet nga valët në thellësi?

Ovidi i lashtë strehohet më në fund

Te shpella jonike e syve të mi!

 

Ishulli i Sazanit si kurorë mbreti,

Ç’mbretëri virtuale do të shpikë në fantazi?

Një delfin madhështor do të vijë nga deti –

Zbulues profetik i zodiakëve të rinj!

 

NJË TJETËR REALITET

 

Kush i ka mbyllur këto porta horizontesh?

Dafinat – zjarre mitike purpurojnë!

Retë rrinë grumbull si Koncil peshkopësh,

Debatojnë Trinitetin Qiell, Det edhe Tokë!

 

Fëmijë të lindur në shpërgejtë e stuhive,

Vdekja mbi ju pushtet s’do të ketë!

Në përmasat e ditës realiteti ikën

E vendoset befas një tjetër realitet!