Home Opinion Jo të gjithë leskoviqarët bien erë kolonjë dhe jo gjithë manekinët bëhen...

Jo të gjithë leskoviqarët bien erë kolonjë dhe jo gjithë manekinët bëhen ambasadorë!

Nga Kristo Mertiri

Një episod jo shumë i mocëm që u kthye në anekdotë, vazhdon të tregohet sot e kësaj dite në rrethinat e Kolonjës ku me qesëndinë e tyre “të varin në qese të duhanit”. Dy miq të mi nga Leskoviku e rrëfyen duke qeshur e tallur te Brryli, pasi dëgjuan nga ekrani intervistën “drithëronjëse” të patriotit që nuk u bë kurrë Ambasador, duke mashtruar trashë disa televizione të papërgjegjshëm e cyrykë me emisionet e tyre limonadë : “Një ditë prej ditësh Hasan Qinani e takoi në rrugë Xhafer Ypin (një nga qeveritarët që firmosi arrestimin, burgosjen e internimin në guroren skëterrë të Shëngjinit, të babait tim në Maj të 1939-ës, pas protestës së parë punëtore antifashiste te Ura e Bëncës në Tepelenë). Në bisedë e sipër, Hasani i tha: -Ne, Xhafer bej, s’jemi mirë. –Pse, more Hasan ?

-Po ja, bre Xhafer bej, ne na kanë lënë Pandelinë dhe jo Naim Frashërin.

-Si, ore, Naim Frashërin jo ?

Hasani pa e prishur terezinë, i thotë:-Po xhaxha Pandeliu dhe pse rri në hamam, megjithatë është kryeministër”.

Fjala ngiste fjalën. Ai udhëheqës i partisë me emrin më të ri në Shqipërizën tonë me bollëk particka që nuk janë të sigurta as me emrat dhe numrat e listës së dorëzuar në Gjykatë gjatë ditëve të themelimit, thonë se nuk del në mexhlis pa bërë banjë allaturka (në hamamin e nxehtë në Tiranë, jo në llixhat e Sarandoporit ku janë sulur ca skifterë privatizimesh në vreshta që nga Tirana etj.). Por fshatarët e thërrisnin edhe nevojtore, pas një shqipërimi të saktë. Atë rit nuk e ndryshon ende, sidomos para se të bëjë deklarera në median elektronike të shapravitur. Shkumoset me furcë e shkumë “perëndimore” në mjekër e faqe, megjithse është qose (meshkujt që nuk kanë qime, jo ajo figura adhuruese e përrallave popullore). Kollariset dhe përpiqet mundimshëm të trashë zërin para publikut shikues e dëgjues. Tamam si në mesditën e 23 janarit. Sipas definicioneve të tij inxhinierike, diplomatike e politike, 27 shtetet e Bashkimit Europian nuk i zë gjumi e po vuajnë nga anoreksia akute pas deklareve kritike të Edi Ramës (?!). Dhe jep alarmin (jo me pisqollë e as me topa nga Melesini maja-maja) për shtimin e zemërimit të papërmbajtur europian dhe “kërcënimin e Holandës” sedërqare. Pasi zbulon me dhimbje atdhetare “mbrojtjen e Vucicit” nga Kryeministri, brengoset e nakatoset pa u telikosur te lufta në Ukrainë !

Më tej, duke shtrirë herë pas here gjuhën e kollares nga qafa deri në gjunjë, ia fut si kau pelës aq sa tromakset, zverdhet në fytyrë, psherëtin e rënkon nga “vazhdimësia dhe përkrahja që vjen nga Soros”. Sipas atij “diplomati” surrogato të akshamit që kujton se e përvetëson mirë këtë profesion të nderuar edhe duke vegjetuar e jargëzuar pak kohë në Amerikë (pa punuar asnjë ditë në ministrinë përkatëse në Tiranë), mund të lëshosh popla e dokrra pa doganë. Po të mos ishte nepotizmi historik në emërime e gradime yrrja-byrrja krejt të papërgjegjshme (për të cilin protestoi ashpër edhe poeti i ndjerë Fatos Arapi dhe nuk e përfilli asnjë politikan e pushtetar), ky njeri plastelinë që e mban veten kolonjar e leskoviqar dhe nuk di se nga bie Kolonja, me siguri do të ishte një inxhinier a teknik i rëndomtë në kapitalizëm. Lerë e rritur në pupla e me shërbëtore te koka, në vila e orgjira dhe pa e lëvizur prapanicën nga veturat shtetërore të sekretarëve të Parë në rrethe. Me rrënjë të forta në Bllokun e djeshëm e të sotëm, kërkon të shesë dëngla e vëngla në emër të popullit nga ekrani në ekran dhe në faqe gazetash pa asnjë filtër profesional e qytetar. Dhe një fjali tërkuzë e ka 15 rradhë në letër ! Por në 23 janar e ngriti më lart piacën mediokre e qesharake. Foli pa pikë lyre dhe plot megalomani e fodullëk: “Kjo është e papranueshme për kombin shqiptar”(më në fund, edhe në emër të kombit ?!).

Vetë Ismail Qemali do të rrënqethej e dridhej si purteka po të dëgjonte këtë llafollog bosh e të padurueshëm, pa kurrfarë shtylle kurrizore. Dhe nuk janë thjesht qëndrime amatoreske, delirante e humoreske në fushën e Diplomacisë Politike partiake. Sepse të tillë kokoshë të përgjumur nuk këndojnë vetëm herët në mëngjes, por i bien tamburasë (pa kabatë e famshme të Leskovikut) orë pas ore nëpër ekranet që e presin si ujët e pakët. Dhe kërcejnë e fluturojnë  gardh më gardh(deri tani në 3 forca politike) dhe as që kujtohet se po gjezdise hu më hu, një ditë njëri të bën hatanë ! Dhe e gënjen vetja kur mendon në ekstazë se do e dëgjojë OKB-ja fyellin vrimandryshkur të tij. Me një fjalor tepër varfanjak na prezantohet si “Ambasador” sipëror nëpër tezgat erërënda të paneleve televizive, duke e shitur shkumën për ajkë. U sfilit për të bërë bujë e zhurmë kuturu me slogane e nallane hamami nga “tregjet e gabit”, sa për beriha e pas berihasë. Madje, dikush na tha se i paska vënë syrin kolltukut të ministrit të Jashtëm (!), megjithse pleqëria e ka dongëdisur e telendisur pa mëshirë. Përshembull, befas pasi një koleg përdori në titull fjalën “Karma”, ky qerrata i qorollepsur u ul e studio me orë të tëra sanskritishten dhe të martën e “ftilloi” publikun e “etur” me kopjime e sqarime ekskluzive(?).

-Të lutem, më dëgjo pak, miku ynë ! Këta janë nga ai takëm që vajtën për jonxhë e nuk hëngrën tamam as bar. Prandaj u ngrit ajo bejtja aq shumë e njohur, që u kthye edhe në këngë satirike. Të ish gjallë penëarti Faik Konica i asaj nahije bukurishumë e lavdimadhe, me siguri do e ngjyente penën në shishen me bojë sarkastike të papërsëritshme. Se këtij “diplomati” mashtrues i mjaftojnë tymueset që hidheshin dikur nga tunelet ushtarake mbrojtëse të Postenanit…Kush ka shkuar te berberët e Leskovikut, nuk besoj të ketë shpëtuar pa dëgjuar urtësinë “s’ka fis pa një pis”.

Kujtoj një mikun tim kallajxhi që punoi vite të tëra te Ura e Limuthit në Tiranë, kur na thoshte shpesh sa herë vinte në redaksinë e gazetës “Bashkimi” : -Mos u besoni kurrë atyre që kalojnë me kallaj e profka mbi gunë ! Sepse ata e kanë kallajisur me kohë fytyrën…Vecse jo të gjithë leskoviqarët bien erë kolonjë (tretësirë me alkool e me erë të mirë, që përdoret zakonisht pas rrojës). Dikur këtë fat e kishin vetëm kurbetlinjtë e qytetëruar. Por jo nënkryetari i partisë më fringo në Shqipëri, një gjitholog e manekin i regjur vitrinash politike të ditës. Nuk e dimë ende ditën e lindjes së tij si “opozitar” dhe “analist” kokëkrisur e sygremisur. Pyesim manekinët e tregut të lirë, por ata nuk pipëtijnë. Vallë, nga malli apo nga halli ?! Përgjigjen më të bukur e ka dhënë 39 vite më parë miku im i cmuar, Iliriani, “poet i vërtetë e dinjitoz”-sic e quante Dritëroi i pavdekshëm. Lexojeni vetë, po të doni bashkë me leskoviqarin rrënjëdalë që nuk ka rënë dhe as bie erë kolonjë, poezinë “MANEKINËT”: “Rrimë në vitrinë…/ Na veshin, na zhveshin, na fshijnë./ Ne presim të qetë dhe heshtim,/ Se jemi manekinë./ Vrapojnë në rrugë nga shiu/ Këmbë burrash, grash dhe fëmijësh,/ Ne s’lagemi kurrë…(Mjerë njeriu/ Që s’njeh qetësi manekinësh !)/ Shkojmë andej nga na thonë,/ Qëndrojmë ashtu si na vënë,/ Buzëqeshim, përherë pozojmë;/ Përballë, profil, me një këmbë./ Dhe s’nxehemi kurrë, s’bërtasim,/ Sikur bota të kthehet përmbys,/ Mjafton të na veshin e mbathin,/ Që ne të pozojmë sërish”. Portret më të arrirë se ky, nuk besoj se gjen !…

Previous articleFatos Klosi zbulon të pathënat e 14 Shtatorit të ’98: Çfarë më thanë ndërkombëtarët, kur Nano u arratis gjatë grushtit të shtetit
Next articleDhunohet gazetari në Lezhë/ Dy autorët i rrahin edhe gruan