Home Letersi Dashuria!

Dashuria!

Nga Nexhat Halimi

Dashuria është një zjarr me flakë të ylbertë

i fryn e drita fiket e  ndizet strallit të vet

dashuria është vdekje e vjetër e prapë lind në urë

ndërmjet dhembjes që s’ shuhet hirit dot kurrë

veç kokë qet mëndafshit të gërshetuar në gjumë

e tërë gjithësia e imagjinuar përmbytet në lumë

veç zgjohet iluzionit e shndërrohet në trëndafil

shndërrohet me katër fletë të përflakura në tërfil

më do s’ më do deri në fund të frymës në hi

shuhet e prapë lind e gjithnjë mbetet veç poezi

veç agon dritës e shpërndahet flakë në dritare

veç agon dhe perëndon e ngel njëjtë qindvjeçare

e ti me fytyrë në pasqyrë s’ njihesh me veten fare

dashuria nuk shuhet me ty ngal yll mbi pyll

e dhembjen në ag e në muzg e këndon me fy’ll

 

 

II

 

Ti i mbyll sytë e unë humb udhën deri te yrti

kund s’e gjej dritën zgjimin të ecë te shpirti

ti i çel sytë unë e gjej etjen deri te flaka

zgjohem në fluturim të ashpër ndër shuplaka

ti i mbyll sytë e unë zhdukem në hapësirë

ti çel sytë e unë shfaqem në flatrim të lirë

ti vjen e çelin lulet thellë në shpirt e zgjohet etja

fedorë pa ty kurrë nuk do të arrij te vetja

ja zemër sesi bie e bie me furi gjaku dëborë

është pranverë e shpirti vjen e ik pa ty fedorë

 

 

III

 

Zbret pa zemër pa shpirt nga ‘i planet tjetër

me gjysmën e fytyrës së re e gjysmën e vjetër

gjithnjë vjen me të vetmen bukuri të rrallë

ende të ndrit vetëtimë e fytyrës në përrallë

e çahet mes për mes sipërfaqja e pasqyrës

e unë prapë të dua zjarrtë në të njëjtën mënyrë

e kam zili pse s’ më njeh dhe e kam të vështirë

e ti vjen dhe zhdukesh kaq pa gjak e ngurtë

e vjen kaq e vetmuar e shuar dhe e gurtë

nuk e njeh dhembjen nuk e ndjenë dashurinë

e hutuar e fjetur e ecë dhe e ndjek vetminë

me lule të vyshkura të kuqe e të zeza në dorë

e në lule mimozat tashmë binte e binte dëborë

prapë çelë pranvera e zjarri zgjohet në orë

ta kujtosh ecjen e dashurisë ngel pa kurorë